Parametre
- 189 stránok
- 7 hodin čítania
Viac o knihe
Op een nacht in 1992 besluit Ada Papazian met haar man en twee kinderen uit Armenië te vluchten. Op straat scanderen mensen 'Karabach' en eisen onafhankelijkheid. Er heerst anarchie en er wordt geschoten. Van het kleine Nederland heeft Papazian gedroomd, maar van de woorden 'asiel' en 'vluchtelingenwerk' heeft ze nog nooit gehoord. De familie vertrekt per auto naar het vrije Westen. Er is één troost: onderweg worden ze niet aangehouden of lastig gevallen. In Rotterdam worden ze naar het Opvangcentrum in Nijeveen verwezen. 'De dag van het eerste verhoor. De ambtenaar doet zo losjes en zelfverzekerd dat ik me nog zenuwachtiger voel. Zeker wanneer hij mijn lange verzorgde nagels bekijkt. In caravan 66 knip ik ze daarna meteen af. Sinds die dag heb ik geen lange nagels meer.' Er volgt een drie jaar durende procedure. Via Nijeveen, Veendam en Almelo trekt het gezin naar het zuiden en opnieuw naar het ongewisse. In WELKOM THUIS, MEVROUW beschrijft Ada Papazian hoe het voelt om geen rechten te hebben, van de ene op de andere dag bijna niemand te zijn. Haar laatste hoop ligt in handen van de leden van de Adviescommissie voor Vreemdelingenzaken, van wie iedereen zegt dat ze onvriendelijk zijn. Papazian vraagt zich af hoe het zou zijn als ze van positie konden wisselen.
Nákup knihy
Welkom thuis, mevrouw, Ada Papazian, Koosje van Landeghem-Cox
- Jazyk
- Rok vydania
- 1999
- product-detail.submit-box.info.binding
- (mäkká)
Platobné metódy
Tu nám chýba tvoja recenzia
- Titul
- Welkom thuis, mevrouw
- Jazyk
- holandsky
- Vydavateľ
- Contact
- Rok vydania
- 1999
- Väzba
- mäkká
- Počet strán
- 189
- ISBN10
- 9025495745
- ISBN13
- 9789025495749
- Série
- Štítky
- Náučná literatúra, Spoločenské vedy, Skutočné príbehy, Sebarozvoj, Politológia & Politika, Osobný rast, Biografia, Sociálne problémy, Imigrácia
- Hodnotenie
- 3 z 5
- Anotácia
- Op een nacht in 1992 besluit Ada Papazian met haar man en twee kinderen uit Armenië te vluchten. Op straat scanderen mensen 'Karabach' en eisen onafhankelijkheid. Er heerst anarchie en er wordt geschoten. Van het kleine Nederland heeft Papazian gedroomd, maar van de woorden 'asiel' en 'vluchtelingenwerk' heeft ze nog nooit gehoord. De familie vertrekt per auto naar het vrije Westen. Er is één troost: onderweg worden ze niet aangehouden of lastig gevallen. In Rotterdam worden ze naar het Opvangcentrum in Nijeveen verwezen. 'De dag van het eerste verhoor. De ambtenaar doet zo losjes en zelfverzekerd dat ik me nog zenuwachtiger voel. Zeker wanneer hij mijn lange verzorgde nagels bekijkt. In caravan 66 knip ik ze daarna meteen af. Sinds die dag heb ik geen lange nagels meer.' Er volgt een drie jaar durende procedure. Via Nijeveen, Veendam en Almelo trekt het gezin naar het zuiden en opnieuw naar het ongewisse. In WELKOM THUIS, MEVROUW beschrijft Ada Papazian hoe het voelt om geen rechten te hebben, van de ene op de andere dag bijna niemand te zijn. Haar laatste hoop ligt in handen van de leden van de Adviescommissie voor Vreemdelingenzaken, van wie iedereen zegt dat ze onvriendelijk zijn. Papazian vraagt zich af hoe het zou zijn als ze van positie konden wisselen.