De dood zei: misschien

Viac o knihe

Kan ik vrijuit spreken? Het was een klein, zwak, enigszins trillend stemmetje, dat uitgeput leek door het afleggen van zo'n afstand door de lange nacht; een stem als een verloren ziel. Fléchelle had de kracht om te lachen, alsof de vraag hem amuseerde, en hij antwoordde zoals hij het een verlegen kind zou hebben gedaan op wie je een beetje moet brommen. Natuurlijk! Zeg maar alles... alles wat in uw hoofd opkomt. Zweert u me dat er niemand bij u is? Laube wilde het meeluisterapparaat al neerleggen, maar Fléchelle belette het hem met een handgebaar. Weet u wel hoe laat het is? zei hij. Iedereen slaapt om deze tijd. U kunt rustig spreken. Alleen ik hoor u en als u dat wilt, vergeet ik alles weer. De ademhaling werd hortend. Ik ga er een eind aan maken, zei de stem.