Gerard Rasch Poradie kníh (chronologicky)

The collected fiction of "one of the most original imaginations in modern Europe" (Cynthia Ozick) Bruno Schulz's untimely death at the hands of a Nazi stands as one of the great losses to modern literature. During his lifetime, his work found little critical regard, but word of his remarkable talents gradually won him an international readership. This volume brings together his complete fiction, including three short stories and his final surviving work, Sanatorium Under the Sign of the Hourglass. Illustrated with Schulz's original drawings, this edition beautifully showcases the distinctive surrealist vision of one of the twentieth century's most gifted and influential writers.

Wislawa Szymborska is een van de meest gelezen én meest gelauwerde dichters van deze tijd. Einde en begin. Verzamelde gedichten omvat de vertaling van vrijwel alle gedichten die ze sinds 1957 heeft gepubliceerd. Szymborska slaagt er telkens in zich over het meest alledaagse te verwonderen en daarin een nieuw perspectief te openen: nuchter, helder, direct en vaak met humor. In een interview met NRC Handelsblad zei ze hierover: ‘De verbazing, de verwondering mag je niet verliezen. Bij alle desillusie moeten die overeind blijven. De verwondering is de belangrijkste missie van de dichter… het is het hoofdthema van de poëzie.’ Einde en begin is aangevuld met de bundel Het moment . De gedichten zijn vertaald door Gerard Rasch, die voor zijn vertalingen uit het Pools de Martinus Nijhoffprijs voor Vertalingen 1997 ontving.

Vďaka Kapuścińského knihe Eben pochopíme, akú hodnotu má hrsť ryže, hlt vody, prievan a kúsok tieňatam, kde človek musí denno-denne bojovať o holý život. Eben nie je rozprávaním o neznámej Afrike. Naopak – Afrika v Kapuścińského podaní je čímsi dôverne známym. Kapuściński v Afrike totiž dlhé roky skutočne žil, prenikal do jej podstaty, žil s ľuďmi, žil Afriku. A tak o Afrike dokáže aj rozprávať. „Už od prvých kontaktov ukazovala Európa Afrike svoju najhoršiu tvár, ktorej výsledkom bolo otroctvo, bezbrehé drancovanie prírodných zdrojov a znepriatelenie susedných kráľovstiev. Kapuścińského postrehy nám vysvetľujú úlohu európskych krajín v jednotlivých konfliktoch na čiernom kontinente i príčiny sporov a napätí medzi etnikami. Pomáhajú nám dať do súvislostí udalosti dnešnej migračnej krízy či mnohých nedávnych i súčasných vojen. Eben vysvetľuje pozadie masového zabíjania medzi rwandskými kmeňmi Hutu a Tutsi, ale aj príčiny zrodu nenávisti vo všeobecnosti. Napriek množstvu desivých tém je to úžasné čítanie, pretože len máloktoré texty dokážu aj po rokoch tak vystihnúť dnešnú Afriku, priblížiť majestátnosť prírody, farby a vône krajín i mentalitu a pre nás tajomnú logiku ich obyvateľov, ako Eben Ryszarda Kapuścińského.“

Nauw aansluitend bij de historische gebeurtenissen wordt in deze roman verhaald van de wederwaardigheden van de leider van een archeologische expeditie, die zonder echte aanleiding wordt gearresteerd en in de gruwelkamers van de geheime dienst belandt. Het lijkt een ongelijke strijd tussen de spirituele humanist en zijn ondervragers (die zich op hun manier ook aan de codes van het Sovjetrecht houden), maar op wonderbaarlijke wijze weet hij zijn vrijheid te herkrijgen.

Autorka je prvou dámou modernej poľskej poézie. Jej poézia si získala srdcia čitateľov a kritiky ironickým odstupom, novátorským spracovaním filozofických tém, zmyslom pre paradox. V roku 1996 dostala autorka Nobelovu cenu.

In these one-hundred poems Wisława Szymborska portrays a world of astonishing diversity and richness, in which nature is wise and prodigal and fate unpredictable, if not mischevious. With acute irony tempered by a generous curiousity, she documents life's improbability as well as its transient beauty.

Een joodse prostituée in het Warschause getto wordt in de Tweede Wereldoorlog verliefd op een antisemiet.

Вторая книга трилогии "Дети Арбата" под названием "Страх" является самой драматичной частью. Действие происходит в 1935-1937 годах, когда после убийства Кирова власть начинает массовую "очистку" страны от подозрительных элементов. В январе 1935 года вводится "Постановление о терроре", позволяющее проводить следствия всего за десять дней и выносить смертные приговоры без участия сторон. Ужас охватывает страну, включая деревню Мозгова, где находится Панкратов. Несмотря на это, жизнь в Москве продолжается: Варя заботится о матери Панкратова, строятся новые метро, чиновники отчитываются о победах, а летчики совершают перелеты через Северный полюс. 1937 год становится апогеем страха, когда люди замыкаются в себе, и человеческие судьбы рушатся. Страх превращает людей в палачей, создавая бесконечную цепь страха, идущую от Сталина к простым гражданам. Саша Панкратов на короткое время оказывается в столице, но, следуя совету матери и разминувшись с Варей, уезжает в Калинин, постоянно ощущая за спиной дыхание чудовищной машины уничтожения.

Het vervolg op Kinderen van de Arbat . In januari 1987 sprak Michael Gorbatsjov de verlossende woorden: ‘Er mogen geen vergeten namen en witte plekken in de Sovjet-geschiedenis zijn.’ In de wereldwijde bestseller Kinderen van de Arbat , zijn magistrale roman die dankzij de perestroika na twintig jaar kon verschijnen en door miljoenen in de Sovjetunie werd verslonden, beschreef Anatoli Rybakov de Sovjet-samenleving van de jaren 1933-1934 in al haar geledingen: het communistische studentenmilieu, het leven in Siberische ballingschap, de bureaucratie en de partijtop. 1935 en volgende jaren is het volgende paneel in zijn schildering van Rusland onder Stalin. Het zijn de jaren waarin op grote schaal processen worden gevoerd tegen iedereen in wie hij een tegenstander vermoedde. Van binnenuit beschrijft Rybakov de verhoren, de fabricage van ’bewijsmateriaal’ en de processen zelf, meestal eindigend met een doodvonnis. Wederom kruipt de schrijver in de huid van Stalin, wiens paranoïde machtsdenken hij met beklemmende precisie reconstrueert. Daarnaast schetst hij de harde strijd om het dagelijks bestaan in Moskou en Siberië.

Beschrijving van een theorie die de waarneembare natuurkundige verschijnselen wil verklaren en in onderlinge samenhang brengen.

Chilling portrait of Stalin & his terror and its impact on a generation of young friends living in Moscow's Arbat.

Deze verhalen gaan over 'gewone vrouwen'. Over het schreeuwende contrast tussen wat zij willen: een gewoon leven, verder niets - en hun werkelijkheid: onmondigheid, onderdrukking, geweld en armoede. Bek houden en mooi zijn, dát is hun opdracht en wie zich daaraan probeert te onttrekken wordt snel tot de orde geroepen. Vita Andersen beperkt zich strikt tot de ervarings- en gevoelswereld van haar personen - in de helft van de verhalen volwassen vrouwen, in de andere helft meisjes. Ze laat ze zelf spreken en gebruikt ze niet voor het scheppen van een breder perspectief of het suggereren van hoe het wèl zou moeten.