Hans Dorrestijn Poradie kníh

Bundeling verhalen en gedichten over het leven en lijden van de auteur. Driekwart eeuw reeds voert Hans Dorrestijn een strijd op leven en dood tegen zijn demonen. Zijn jeugd werd gedomineerd door een boze stiefvader. Zijn adolescentie stond in het teken van de lelijkheid. Tijdens zijn studiejaren regeerde koning alcohol: Wie in het café naar binnen kijkt Ziet door het raam gezelligheid Vergis u niet, het is maar schijn Neem dat maar aan van Dorrestijn. Maar een Dorrestijn laat zich niet zomaar kisten. Als leraar overwon hij de wanorde. Uit zijn ongelukkige liefdes haalde hij de inspiratie voor zijn bitterzoete balladen en liedjes – die hij vervolgens zelf op het podium uitvoerde, zijn faalangst ten spijt. In de liefde bleef hij gedesillusioneerd achter, maar hij kreeg er veel voor terug. De vogels werden zijn nieuwe vrienden, de Wielewaal voorop. Sindsdien trekt Dorrestijn zingend en fluitend door de Lage Landen. In dit boek bundelt Dorrestijn zijn beste stukken over zijn leven en zijn lijden. Zijn 75-jarige ervaring staat garant voor een boek vol wijsheid, zelfspot en mededogen.

Hondsgrappig is die man. 'Ik moest een schaap een tongzoen geven / 't Bleek een hele ouwe ooi / Ze keek me aan met gele ogen / In haar schaapskop lang niet mooi [...] Wie eenmaal neemt een schaap te grazen / Die wil nooit iets anders meer.'0De meester van de melancholieke humor. In het Haagse Letterkundig Museum wordt op 10 december 2015 een kleine tentoonstelling geopend gewijd aan leven en werk van Hans Dorrestijn.0Hans Dorrestijn maakte voor dit Literaire Juweeltje een keuze uit zijn liedjes en gedichten, die eerder verschenen in de verzamelbundel 'Nu de liefde me zo tegenzit' (Nijgh & Van Ditmar 2005).

In korte humoristische stukjes geeft de auteur af op honden en hun bezitters.

Autobiografisch getinte roman over het mislukte huwelijksleven van een alcoholische schrijver.

Een gezin, na een schipbreuk aangespoeld op een onbewoond eiland, weet met hulp van een oude zeeman zich in leven te houden.