Gerrit Hendrik Lambertus Bussink Knihy

‘Ons helpt geen enkele behandeling meer, zei Hoppe, wij kunnen onszelf alleen nog maar opnieuw laten maken, helemaal opnieuw. Wat wij missen is een nieuw begin.’ Als Harry Hoppe op oudejaarsavond zijn schip mist, gaat hij niet naar huis, maar de kroeg in. Thuis wacht hem alleen zijn in haar huwelijk teleurgestelde vrouw Anna, in de kroeg is Paula, die hem voorziet van een kom soep en een glas jenever. Daar bereikt hem later die nacht slecht nieuws, dat op deze nieuwjaarsmorgen vol nieuwe mogelijkheden een onverwacht goede kant blijkt te hebben.

Siedma vlna je pokračovanie románu Priateľ do dažďa, ktoré si po neočakávanom a búrlivom úspechu prvej časti viac-menej vynútili čitatelia. Bežná téma mailovej korešpondencie sa stala v Nemecku kultovým bestsellerom, no pokračovanie bolo pre autora skôr skúšobným kameňom. Už nemohol skryť Lea a Emmi za slová, musel im dovoliť, aby sa stretli zoči-voči. Popredné miesto v rebríčku nemeckých bestsellerov dokazuje, že sa mu to plne podarilo. E-mailová adresa bola zrušená. Toto triezve konštatovanie ukončilo Emmine nádeje na pokračovanie mailovej známosti s Leom. Leo odišiel za prácou do Bostonu a obaja sa vrátili do „reálneho“ života. Emmi to však nevzdáva, stále sa pokúša skontaktovať s Leom. Po deviatich mesiacoch sa jej to aj podarí. No situácia sa zmenila – Leo v Bostone niekoho spoznal. Tým sa začína druhá časť virtuálnej a virtuóznej romance.

Anne meet haar eigenwaarde in kilo's en het aantal vriendjes dat ze heeft gehad, en lijdt achtereenvolgens aan boulimie en anorexia. Dan valt ze voor de knappe en succesvolle Peter Hemstedt, maar ze is niet in staat het levensspel te spelen. Ze kent de codes en rituelen niet die horen bij het vinden van een partner. 'Ik ben op een punt aangekomen', zegt ze, 'waarop ik niets en niemand meer geloof behalve een reep chocola.'

Het is de zomer van 1979, in een ogenschijnlijk vredig Duits industriestadje. De kinderen zijn geen kinderen meer, en hun ouders lijken nooit volwassen te zijn geworden. De lucht is gevuld met een mix van verlangen, seks en geweld. Moritz is een van de Dassen, een bende van twaalf- en dertienjarige jongens. Hun vijanden zijn de Vossen, oudere jongens met brommers die zich in de weekends bezatten achter het voetbalveld. Op een avond vinden Moritz en zijn vrienden een meisje dat jarenlang gevangen is gehouden door haar inmiddels overleden moeder. Hun ontdekking leidt tot een reeks gebeurtenissen die hun vriendschap, en hun leven, voor altijd zal veranderen.

One evening, when Marianne and her husband, Bruno, are dining out together to celebrate his return from a business trip, Marianne listens to him speak and realizes suddenly yet finally that Bruno will leave her. Whether at that moment, or in years to come, she will be deserted. And instinctively Marianne knows she must fend for herself and her young son now, before that time comes. She sends Bruno away and settles down to a life alone, at first experiencing moments of panic, restlessly wandering in rooms grown stifling. The stillness of the house wears her down, and she starts taking long walks, or visiting with her close friend, Franziska. Gradually, what began as a selfish escape from the prospects of the future becomes in fact liberation. The environment she'd always hated - a no man's land of identical houses, with all curtains drawn - recedes; her relationships with those dear to her become less threatening, less necessary; and Marianne finds a new pattern for her life and the strength to go on alone.