Gra o wszystko. To jeden z najstarszych i najbardziej prestiżowych konkursów muzycznych, który otwiera drogę do światowej sławy. Wystarczy jeden mały błąd, aby marzenia legły w gruzach. Piekielnie utalentowani młodzi pianiści stają do wyczerpującego maratonu, w którym każdy ruch jest decydujący. Po zwycięstwie takich artystów jak Martha Argerich czy Krystian Zimerman, świat zwraca na nich uwagę. Publiczność zawsze ma swoje zdanie, a czasem nawet taksówkarze czy pasażerowie tramwajów potrafią dyskutować o technice gry ulubionych pianistów. Dawniej pod filharmonią dochodziło do awantur, a milicja musiała interweniować. Kluczową postacią jest Chopin, którego muzyka wciąż stanowi wyzwanie. Książka Jerzego Waldorffa, wzbogacona o rozdział Jacka Hawryluka, to barwna opowieść o Konkursach Chopinowskich od 1927 roku, które Waldorff obserwował z bliska. Jako dusza towarzystwa, przyjaźnił się z pianistami i stał się autorytetem po II wojnie światowej, nie bojąc się krytykować jury. Wspomnienia z 1932 roku, gdy podczas występu młodego pianisty rozległo się szczekanie psa, ukazują absurdalność sytuacji, które mogą zaważyć na karierze artysty. Takie bezpośrednie i bezkompromisowe głosy są dziś rzadkością.
