Stanisław M. Jankowski Poradie kníh (chronologicky)

Ich życiorysy przez wiele dziesięcioleci były pomijane lub fałszowane. Prawdę o ich służbie dla Rzeczpospolitej oraz okolicznościach ich śmierci często wymazywał cenzor. Milczano o białej fladze na Westerplatte, ostatniej bitwie Armii Krajowej pod Surkontami, czy o tragicznej śmierci komendanta Okręgu Lubelskiego AK. Nie wolno było wspominać o miejscu pochowania ostatniego komendanta Narodowych Sił Zbrojnych, zabitego w więzieniu mokotowskim. Książka ta nie dotyczy jedynie odważnych mężczyzn, ale także wspaniałych kobiet, które przez lata wbrew komunistycznym decyzjom prowadziły prywatną wojnę o odnalezienie swoich bliskich. Walczyły o pamięć, aby ich nazwiska znalazły się w podręcznikach, na tablicach pamiątkowych i pomnikach. Opisuje ich upór, niepowodzenia i sukcesy. Jolanta Drużyńska, dziennikarka Polskiego Radia w Krakowie, jest autorką wielu ważnych reportaży i audycji o mało znanych wydarzeniach z historii. Stanisław Maria Jankowski, absolwent historii Uniwersytetu Jagiellońskiego, jest autorem tysięcy publikacji oraz scenariuszy do filmów dokumentalnych. Obaj pisarze mają na koncie wiele książek poświęconych Armii Krajowej i zbrodni katyńskiej, a ich prace miały wpływ na upamiętnienie tych, którzy walczyli o wolność.

To jest książka o zderzeniu dwóch odległych światów: tajnej policji z kabaretem. Książka o czasach, kiedy inwigilowanie nazywano "ochranianiem", donosicieli - źródłami informacji lub tajnymi współpracownikami, a w każdym dowcipie czy satyrycznym monologu szukano zagrożenia dla PRL-u i podważania sojuszu ze Związkiem Sowieckim.

Als Kurier der polnischen Untergrundbewegung brachte Jan Karski 1942 den Alliierten als einer der ersten handfeste Beweise für die Verbrechen an den Juden. Um an Informationen zu gelangen, ließ er sich ins Warschauer Ghetto einschleusen, als Wachmann getarnt, verschaffte er sich Zugang zu einem der Todeslager. Was er an Schrecklichem zu berichten wußte, stieß weltweit auf Unglaube. Der vorliegende Bericht ist ein wichtiges Zeitdokument und gleichzeitig ein Zeugnis persönlichen Heldentums.

Jan Karski war einer der ersten, der den Alliierten die Nachricht vom Holocaust an den Juden übermittelte - aber keiner wollte ihm glauben. „Das Buch handelt nicht in erster Linie von moralischen und militärischen Versäumnissen der Alliierten. Es geht auch nicht um neues Quellenmaterial über den von interner Spaltung geschwächten polnischen Widerstand. Es geht um eine phantastische Lebensgeschichte und eine humanistische Botschaft.“ (Die Zeit) „Was Karski zu berichten hat und was zwei Journalisten nach vielen Interviews und intensiven Recherchen in diesem Buch aufgezeichnet haben, ist ein monumentaler Lebensbericht aus den ungeheuren Jahren des 20. Jahrhunderts; ein Bericht, der geradezu nach einer Verfilmung schreit.“ (Die Presse, Wien)