Place

Viac o knihe

«Jako dziecko, gdy starałem się wyrażać w poprawnym języku, miałem wrażenie, że skaczę w pustkę. Jednym z moich wyimaginowanych lęków było posiadanie ojca nauczyciela, który zmuszałby mnie do mówienia poprawnie, wyraźnie wymawiając słowa. Mówiliśmy całymi ustami. Ponieważ nauczycielka mnie "korygowała", później chciałem skorygować ojca, ogłosić mu, że "se parterrer" lub "kwadrans przed jedenastą" nie istnieją. Wpadł w gwałtowny gniew. Innym razem: "Jak chcecie, żebym nie był poprawiany, skoro cały czas mówicie źle!" Płakałem. Był nieszczęśliwy. Wszystko, co dotyczy języka, w mojej pamięci jest powodem urazy i bolesnych sporów, znacznie bardziej niż pieniądze.»