Punk 57

Viac o knihe

Misha, mektubundaki kelimelere gülümsemekten kendimi alamıyorum. Beni özlüyor. Beşinci sınıfta öğretmenim, başka bir okuldan kalem arkadaşları ayarlamıştı. Misha gibi bir isme sahip olduğum için, diğer öğretmen beni Ryen ile eşleştirdi. Öğretmenim, Ryen'in benim gibi bir erkek olduğunu düşündü. Hata kısa sürede anlaşıldı ve hemen her konuda tartışmaya başladık. En iyi paket pizza, Android mi yoksa iPhone mu, Eminem'in en büyük rapçi olup olmadığı... Ve bu, başlangıç oldu. Sonraki yedi yıl boyunca sadece biz vardık. Onun mektupları her zaman siyah kağıda gümüş yazıyla yazılı. Bazen haftada bir ya da günde üç tane geliyor ama onlara ihtiyacım var. Beni doğru yolda tutan, sakinleştiren ve olduğum her şeyi kabul eden tek kişi o. Üç kuralımız vardı: Sosyal medya yok, telefon numarası yok, fotoğraf yok. Güzel bir şeyimiz vardı. Neden bozulsun ki? Ta ki internette bir kızın fotoğrafını görene kadar. Adı Ryen, Gallo'nun pizzasını seviyor ve iPhone'una tapıyor. Şans ne? Tanışmam lazım. Ama bulduğum şeyden nefret edeceğimi beklemiyordum. Ryen, üç aydır yazmadı. Bir şeyler ters gidiyor. Öldü mü? Tutuklandı mı? Misha'yı tanıdığım için, ikisi de pek olası değil. Onun yokluğunda delirmek üzereyim. Birinin beni dinlediğini bilmem gerekiyor. Kendi hatam. Onun numarasını ya da fotoğrafını almalıydım. Sonsuza dek kaybolmuş olabilir. Ya da burnumun dibinde ve ben bunu bile bilmiyorum.