Allah weet het beter

Viac o knihe

Als stukjesschrijver werd Van Gogh vaak weggestuurd of gecensureerd, waardoor hij besloot zijn gedachten op zijn website De Gezonde Roker te delen. Hier kon hij zijn frustraties en meningen vrijuit uiten. De columns, 'beschouwinkjes' en correspondentie van maart 2000 tot juli 2003 zijn gebundeld in zijn boek. De inhoud is scherp en controversieel; de meeste genoemde personen hopen dat het niet gelezen wordt, want Van Gogh spaart niemand. Hij doorprikt politiek correcte praatjes, onthult hypocrisie en stelt 'boven-ons-gestelden' aan de kaak. Een voorbeeld is de Amsterdamse PvdA-politica Fatima Elatik, die Van Gogh boos maakte met haar steun voor een verbod op een 'blasfemische' toneelvoorstelling over de Profeet. In zijn boek bekritiseert Van Gogh de 'zegeningen' van de multiculturele samenleving, de gemakzucht van de Nederlandse media, en de farce van het koninklijk huis. Hij pleit voor absolute vrijheid van meningsuiting en reflecteert op zijn relatie met Pim Fortuyn, waarbij hij de politieke verantwoordelijkheid voor diens dood aanstipt. Toch is er meer in Van Goghs leven dan alleen ergernis; hij waardeert ook de vrouwen om hem heen, zijn zoon en bewondert mensen die er echt toe doen.