Mijn zoon is aan de drugs
Een vader vertelt
Op een ochtend in november 1982 besefte ik met een schok dat mijn zoon Alexander, 17 jaar oud, verslaafd was aan drugs. In het zolderkamertje dat zijn domein was, lag hij als een zoutzak op zijn bed, gierend van het lachen. Naast hem bevonden zich drie vrienden, in dezelfde wazige toestand als hij. Alexander lachte en herhaalde telkens: "Je begrijpt er niets van... je begrijpt er niets van..." Diep in mijn hart weigerde ik onder ogen te zien welke beproeving me te wachten stond, en stelde ik het moment van de waarheid zo lang mogelijk uit. Een verlammend gevoel van onmacht overviel me. Bothorels wereld stort geruisloos in. Op de puinhopen dringen zich pijnlijke vragen op: Wat heb ik fout gedaan? Is het allemaal mijn schuld? Met ontwapenende openhartigheid herinnert hij zich de onhandige en afstandelijke vader die hij altijd was, onmachtig om gevoelens van liefde en tederheid te uiten. Samen met zijn kind begint hij aan de barre en moeizame tocht om Alexander te redden van een wisse ondergang. Het wordt een tocht door de hel. Een hartverscheurend document.