Małgorzata Łukasiewicz Knihy

Rozprávač sa začiatkom deväťdesiatych rokov dvadsiateho storočia vydáva na putovanie po pobreží východného Anglicka. Nezvyčajne vnímavý a rozhľadený, ale aj pochybujúci chodec trpezlivo kráča a pozoruje okolie. Jeho cesta sa rozvíja na nezabudnuteľnú koláž príbehov, spomienok a asociácií. Postupne sa pred nami rozvíjajú vlákna úvah o ľudskej pominuteľnosti, zániku a minulosti, ktorá naďalej výrazne ovplyvňuje súčasnosť. Melancholický, strhujúci obraz sveta upúta šírkou autorovej obrazotvornosti aj tragickým vnímaním vlastného osudu i celej spoločnosti. Riedko osídlenou oblasťou východného pobrežia Anglicka kráča muž. Krajina a dediny pôsobia opustené, nachádza v nich len ozveny veľkých dejín a znamenia hroziacej pohromy. Na každom kroku naráža na odlesky zašlej slávy aj hanby a počúva podivuhodné príbehy. Navštevuje spustnuté vidiecke zámky a rozpráva sa so svojráznymi, excentrickými ľuďmi. Pozorne a citlivo vníma premeny krajiny, spomína na dielo Josepha Conrada, na Chateaubriandovu lásku a rozoberá, aký vplyv na európske dejiny mal čínsky hodváb. Odľahlý kút ostrova aj celý svet neodvratne smerujú ku katastrofe. Sebald napísal presným a poetickým jazykom román, cestopis i esej v jednom, originálnu prózu, ktorá sa už zaraďuje do kánonu svetovej literatúry.

Za normálnych okolností sa kontrabas v orchestri stráca - nehrá totiž nijaké sóla, iba ak duetá. Pre kontrabasistu je však jeho hudobný nástroj celoživotným partnerom, láskou a zároveň nepriateľom. Monodráma nemeckého spisovateľa a dramatika Patricka Süskinda je slovenskej (nielen) divadelnej verejnosti známa predovšetkým vďaka úspešnému naštudovaniu v Štúdiu L+S v hlavnej úlohe s Martinom Hubom.

Franz Kafka kinomanem? W rzeczy samej. Autor Procesu był namiętnym bywalcem praskich kin to od opisu sceny filmowej zaczynają się jego Dzienniki. W filmach Kafka szukał przede wszystkim rozrywki. Być może dlatego przez kilka dekad badacze literatury lekceważyli wpływ, jaki na życie i twórczość praskiego pisarza wywierały wczesne dzieła X muzy, mimo że już w latach dwudziestych XX wieku zwracał na to uwagę Max Brod, a nieco później Walter Benjamin i Theodor W. Adorno. Kafka idzie do kina jest pierwszą książką omawiającą związki autora Procesu z kinematografią. Książką ciekawą tym bardziej, że napisaną przez aktora i reżysera. Zischler pisze świetnym stylem, z intelektualną elegancją przeprowadza drobiazgowe badania źródłowe, opierając się na pozostawionych przez Kafkę świadectwach autobiograficznych. Eseista krok po kroku analizuje kinowe fascynacje praskiego twórcy. Dokumentuje filmy, które widział Kafka, sceny, jakie przykuwały jego uwagę, aktorów, którzy zapadli mu w pamięć. Często przywołuje obrazy dziś już zapomniane. Gromadzi zdjęcia, programy kinowe, plakaty reklamowe, artykuły prasowe i recenzje. To opowieść nie tylko o Kafce, ale też o pionierskim okresie sztuki filmowej.