Pierwsze polskie wydanie głośnej książki Arthura Moellera van den Brucka, będącej jednym z najważniejszych manifestów tzw. rewolucji konserwatywnej w Niemczech, to ostra krytyka liberalizmu, komunizmu i politycznego ładu Europy po I wojnie światowej. Autor dokonuje historiozoficznej analizy dziejów Niemiec w kontekście szerokich prądów kulturowych, proponując alternatywną drogę dla kraju, różną od tej obranej w Republice Weimarskiej oraz od kierunku, w którym Niemcy podążyły w latach 30. XX wieku. Moeller van den Bruck definiuje konserwatyzm jako pogląd zakładający zakorzenienie w wiecznym elemencie ludzkiej natury, który wciąż się regeneruje. Krytykuje liberalizm jako demagogiczną oczywistość, wskazując, że zarówno radykałowie, jak i klerykałowie, socjaliści i rojaliści w różnych krajach są z nim związani. Zauważa, że liberalizm wykorzystuje słabości ludzi, przekształcając je w siłę. Autor podkreśla obłędne dążenie Niemców do naśladowania idei i instytucji Zachodu, co prowadzi do poczucia, że muszą stać się ich równorzędnymi uczestnikami cywilizowanych dziejów. Przekład z niemieckiego: Wojciech Kunicki.
