Het verraderlijke kind

Viac o knihe

Op 15 december 1988 promoveerde de auteur tot doctor in de letteren op een aantal gedichten uit 'Toovertuin' van Hendrik de Vries. In zijn proefschrift wordt niet in de eerste plaats op basis van 'geleerde wetenschappelijkheid' naar inzicht en uitleg gezocht, maar hij heeft ook de mening van 11-jarige kinderen aan bod laten komen, en dat leverde vaak verrassende 'verklaringen' op. Tijdens de promotie bleken 'de geleerden' het soms een beetje moeilijk te hebben met deze 'onwetenschappelijke aanpak' van het onderwerp, maar aangezien het onderwerp poezie is (en geen wetenschap!) kwam alles ten slotte toch nog goed: W. mag - met alle kritiek op de wetenschap - in het vervolg als gepromoveerd wetenschapper voortleven. Wat mij betreft vergeet men alle wetenschappelijke pretenties en leest men 'Het verraderlijke kind' gewoon als boek-voor-iedereen, ter leringhe ende vermaeck. Er staan ontzettend veel behartenswaardige opmerkingen in dit onwetenschappelijke proefschrift. Na Ivan Wolffers, professor-in-de-sex, komt Willem Wilmink ongetwijfeld voor professor-in-de-poezie in aanmerking!