Rood als je hart

Viac o knihe

´Weinig jeugdbonden hebben zozeer de trekken bepaald van het beeld dat in brede kring van de jeugdbeweging bestaat, als de AJC. [...] Op het gehele culturele werk tot aan de woninginrichting toe drukten de AJC'ers en oud AJC'ers hun stempel.'Dat schreef Ger Harmsen in Blauwe en Rode Jeugd, een studie over de Nederlandse jeugdbeweging, waarin de AJC vanaf zijn oprichting (18 maart 1918) tot en met de opheffing (28 februari 1959) zo'n prominente rol speelde.André van der Louw, die vanuit dezelfde (naoorlogse) AJC én Nieuw-Links doorstootte naar de top van de PvdA, heeft in dit verrassende boek ontstaan, ontwikkeling en ondergang van de AJC vastgelegd. Hij doet dat in verre van louter herwaarderende toon. Hij onthult wat er aan gelijkhebberigheid en zelfgenoegzaamheid, aan puritanisme en wereldvlucht schuilging achter het geladen, door en door ethisch gerichte idealisme, waaraan Koos Vorrink het meest typerende accent gaf.Wél herwaardeert Van der Louw de enorme transito-functie van de AJC bij de vorming van een socialistische cultuur. De theoriën van Hendrik de Man en Koos Vorrink, die het socialisme in de eerste plaats als cultuurbeweging wilden reörienteren, werden in praktijk gebracht in de AJC-subcultuur, met eigen riten, symbolen en tradities. Zo werd een veldtocht georganiseerd tegen banaliteit en wansmaak, tegen vloeken, pornografie, dancings, wedstrijdsport, roken, speelfilms, cafés, sterke drank, opschik, mode en kitsch. Men zou door die nadruk ook doorslaan naar een extreem anti-communisme, anti-erotisme, geëxalteerdheid, humorloosheid, afkeer van de massa en exclusiviteit van levensstijl, die merkwaardig genoeg juist een zekere maatschappelijke onaangepastheid en vooringenomenheid in de hand werkten.De wereld van de AJC-oude-stijl stort ineen als men zich na 1945 kritiekloos blijft aansluiten bij vooroorlogse tradities en uitingsvormen. De AJC was te lang keurtroep gebleven en kreeg nu een tik van het harmoniedenken dat zoveel oude groepsvormen de doodssteek toebracht.