„Dwieście lat razem” to dzieło poświęcone historii współistnienia Rosjan i Żydów od końca XVIII wieku do współczesności, wydane w dwóch tomach w latach 2001 i 2002. Polskie wydanie jest drugim tłumaczeniem na świecie, po niemieckim. Autor bada trudny temat koegzystencji dwóch egzotycznych i często zantagonizowanych społeczności, starając się zrozumieć racje obu stron, jednocześnie nawołując do uznania win. Książka jest szczególnie interesująca dla polskiego czytelnika, ponieważ żydowska obecność w Rosji była efektem rozbiorów Polski. Aleksander Sołżenicyn, jeden z największych rosyjskich pisarzy, spędził osiem lat w więzieniach i łagrach, a następnie cztery lata na zsyłce za krytykę armii i Stalina. W łagrach tworzył literackie prace, które zapamiętywał, by spisać później. Po „odwilży” Chruszczowa zadebiutował i uzyskał dostęp do archiwów, zbierając materiały do „Archipelagu Gułag”. Po objęciu władzy przez Breżniewa został poddany propagandowej nagonce i wydalony na Zachód, gdzie zdobył Nagrodę Nobla. W 1973 roku, po publikacji „Archipelagu”, stracił obywatelstwo i osiedlił się w Vermont. W ostatnich latach życia wspierał Putina, ale tracił popularność z powodu skrajnych poglądów. Jego dzieła dotyczą prześladowań niewinnych ludzi i zorganizowanej zbrodni, co wywołało szok na Zachodzie.
