CZTEROTYSIĘCZNIKI – NA DACHU ALP U źródeł pragnienia zdobycia gór leży wrażliwość estetyczna. Te majestatyczne budowle natury przyciągają nas do potencjalnie niegościnnego, ale nietkniętego przez ludzi środowiska, tworząc harmonię sportu i ruchu. Każdy wspinacz ma swoje ulubione góry, wybierając je ze względu na kształt, kolor czy geologię. Inni kierują się ciekawą lokalizacją szczytu lub historią jego eksploracji. Wysokość góry również odgrywa kluczową rolę w wyborze celu wspinaczkowego, informując o jej wielkości w porównaniu do sąsiednich szczytów oraz o wysiłku, jaki będzie potrzebny do zdobycia wierzchołka. Najwyższy szczyt w masywie lub paśmie górskim przyciąga uwagę wspinaczy dzięki największej ścianie, najwyższej grani czy najdłuższemu lodowcowi. Skrajności środowiska wysokogórskiego, urocze w słoneczny dzień i groźne w burzy, fascynują i przyciągają. W Alpach, powyżej 3 tysięcy metrów, znajdują się czterotysięczniki, z których tylko garstka przekracza 4500 metrów, a Mont Blanc zbliża się do 5000 metrów. Mimo że ich wysokość to tylko połowa wierzchołków Himalajów, alpejskie czterotysięczniki, nazywane „Alpejskimi Gigantami”, są pełne majestatu i bogatej historii zdobywania.
