Tomkowski Jan Knihy

Na przełomie XIX i XX wieku w rodzinach Wyspiańskich oraz ich krewnych, takich jak Rogowscy, Parvich czy Waśkowscy, talent artystyczny był powszechny. Poświęcali swoje życie sztuce, sięgając po różnorodne formy wyrazu, od pisania po malarstwo i rzeźbę. Młode panny grały na fortepianie, śpiewały i pisały wiersze. Wśród wielu uzdolnionych osób wyróżniał się jednak tylko jeden geniusz – Stanisław Wyspiański. Jego bliscy, jak Franciszek, utalentowany rzeźbiarz, oraz Bronisław, znakomity fotograf, również przyczynili się do artystycznego dziedzictwa. Joanna Stankiewiczowa pozostawiła cenne rękopisy, a Zenon Parvi pisał dramaty i artykuły. Tadeusz Błotnicki stworzył pomniki, a Maria Waśkowska była sprawną pisarką, choć jej brat Antoni pozostawił po sobie więcej dzieł. Stanisław, mimo krótkiego życia, stworzył niezwykle bogaty dorobek: wiersze, dramaty, obrazy i grafiki. Projektował witraże, meble i zajmował się scenografią. Klan Wyspiańskich to historia wielu zapomnianych artystów, ale także geniusza, który na zawsze odmienił polską sztukę. JAN TOMKOWSKI, eseista i historyk literatury, jest autorem wielu prac, w tym monografii i antologii, które badają różnorodne aspekty literatury.

Wybór prac Jana Tomkowskiego Słoneczne gospodarstwo. Szkice o literaturze polskiej to zbiór studiów, szkiców i artykułów, które powstały na przestrzeni czterdziestu lat i koncentrują się wyłącznie na literaturze polskiej. Najwcześniejsze teksty, z lat 70. i 80. XX wieku, badają mistykę europejską oraz jej wpływ na poezję romantyczną, z uwzględnieniem metafizyki i zjawisk paranormalnych. Autor analizuje twórczość Bolesława Prusa oraz poezję, która była często krytykowana przez pozytywistów, dążąc do rehabilitacji zjawisk artystycznych marginalizowanych w swoim czasie. W kolejnych opracowaniach zajmuje się postaciami takimi jak Miriam, Żeromski, Miciński i Wyspiański, podkreślając znaczenie XIX wieku jako epoki dominacji literatury. Tomkowski systematycznie publikuje refleksje na temat poezji i prozy XX wieku, nie ograniczając się do jednego pisarza czy nurtu. Analizuje nowatorów, takich jak Gombrowicz i Schulz, oraz kontynuatorów tradycji, jak Dąbrowska. Wśród poetów powojennych szczególnie interesuje go liryka Herberta, Grochowiaka i Rymkiewicza. W jego refleksjach nie brakuje także polskiego eseju, sięgającego od Norwida do twórczości Reja i Kochanowskiego. Tom I zbioru obejmuje szkice dotyczące literatury staropolskiej, romantycznej, pozytywistycznej oraz twórczości Prusa.

Jan Tomkowski, prozaik, eseista i historyk literatury, łączy w swojej twórczości różnorodne gatunki i tematy. Publikuje monografie, eseje, powieści oraz opowiadania. Debiutował w 1985 roku powieścią Ragadon, a cztery lata później ukazały się Opowieści Szeherezady. Wkrótce potem pojawiły się fragmenty powieści Zanim przyjdą Chińczycy, która jest wielowątkową, hermetyczną konstrukcją pełną ukrytej symboliki i fabularnych gier. Akcja rozgrywa się w Polsce lat osiemdziesiątych, w okresie po stanie wojennym, gdzie młodzi ludzie pragną wygodnie żyć lub emigrować. Bohater, mało zaradny, trafia do miejskiej czytelni, gdzie nie czeka się na czytelników, a książki prawdopodobnie nie są wypożyczane. Spotkawszy dwie postacie sprawujące władzę nad książkami, zaczyna snuć intrygi mające na celu zmianę polityczną, intelektualną i metafizyczną. Pochłonięty swoim projektem odcina się od rzeczywistości, wkraczając w świat szaleństwa i magii. Niepozorna starsza pani może być cesarzową, a jej towarzysz organizatorem spisku. Powieść prowadzi w nieznane regiony, które fascynują, ale i przerażają, podejmując spór z rzeczywistością. Zanim przyjdą Chińczycy to dzieło wymagające, otwierające nową perspektywę na literaturę.

Najszybszy, najnowszy, niezawodny, najprostszy w świecie przewodnik po literaturach świata! Arcydzieła, sylwetki pisarzy, style, problemy, tematy od Biblii do "Szatańskich wersetów", od starożytności do postmodernizmu, od Homera do Kundery! Kolejna książka najciekawszego chyba w tej chwili historyka literatury. Powstała (sądząc z cytatów) na założeniu, że historia literatury ma być Historią Ducha i że powinna być czytana z pasją. "Literatura powszechna", jak wszystkie prace Jana Tomkowskiego, na pewno nie jest nudna, na pewno można ją poczytać i na pewno można z niej się pouczyć. I jeszcze jedno - jest to chyba jedyna na świecie historia literatury napisana z humorem i lekkością.