Wbrew temu, co sugeruje literatura historyczna, Rakoczy rozpoczął swoją kampanię w środku zimy, przekraczając granicę z Polską pod koniec stycznia, mimo trudnych warunków w Karpatach. Śnieg sięgał wojakom po pas, a oni maszerowali z taborem i końmi, przekonani, że traktat rozbiorowy z Radnot wejdzie w życie, a Rakoczy zostanie królem Polski. Miał to być kraj kadłubowy, pozbawiony wielu regionów, ale dla Rakoczego liczyło się jedynie to, że będzie królem, namaszczonym z nieznanej łaski. Przed wyprawą do Alba Juli, gdzie miała miejsce jego stolica, wyruszyli posłowie tureccy, by zatrzymać jego plany. W XVII wieku, podobnie jak armia szwedzka, reprezentowali interesy Paryża, co sugerowało, że Rzeczpospolita mogła być uratowana, a Paryż zmienia swoją politykę wobec protestantów. Działania wojenne, kosztowne i nieefektywne, nie przynosiły rezultatów politycznych, a ich eskalacja mogła prowadzić do katastrofalnych skutków dla mocarstw. Rakoczy zagrał kartą, która była już przegrana na początku nowego rozdania. Warto poznać, kto jeszcze traktował jego plany poważnie. W miarę wzrostu kosztów wojny, każdy gracz, ponoszący największe ryzyko, chwytają się wszelkich nadziei. Wysłanie posłów tureckich do Rakoczego jasno wskazywało, że ani Paryż, ani Stambuł nie pragną wojny w Polsce. To była polityka, w której działania musiały mieć odpowiednią wagę i formę.
