W polskich środowiskach naukowych panuje przekonanie, że wpływ psychoanalizy na naukę i literaturę w okresie międzywojnia był znikomy. W książce tej obalam ten mit, wskazując na brak solidnych badań w tym zakresie. Analizuję interesujące artykuły i książki autorów inspirowanych teoriami Freuda i Adlera, opublikowane w latach 1918–1939, w tym prace Bornsztajna, Bychowskiego i Bilikiewicza dotyczące kobiecej seksualności oraz artykuł Bychowskiego o antysemityzmie. Inne znane prace, jak te Bartłomieja Dobroczyńskiego czy Leny Magnone, poddano reinterpretacji. Zwracam uwagę na rolę inspiracji psychoanalitycznych w psychiatrii, psychoterapii, pedagogice i literaturoznawstwie, gdzie nurt ten miał wyraźny wpływ. Podkreślam emancypacyjne roszczenia zwolenników psychoanalizy wobec tradycyjnych form społecznego samorozumienia oraz nowe podejścia do seksualności, agresji, wychowania dzieci i interpretacji literackiej. Choć psychoanaliza nie była dominująca, jej obecność była wyraźna. W Polsce badacze żydowskiego pochodzenia, którzy się nią inspirowali, zostali w większości wymordowani w czasach Zagłady. Po 1945 roku psychoanaliza zniknęła z nauki i praktyki klinicznej aż do lat 60. W książce ukazuję aktualność tych prac, które wciąż stawiają przed nami wyzwania i odzwierciedlają żywą tradycję.
