Książka jest pionierskim dziełem w rozwijającym się paradygmacie epistemologii społecznej, kontrastującym z relatywizującymi nurtami, takimi jak konstruktywizm społeczny czy radykalna epistemologia feministyczna. Autor przywraca tradycyjne pojęcie wiedzy, związane z prawdą i jej systematycznym dociekaniem, odrzucając jednocześnie indywidualistyczne podejście do poznania na rzecz analizy wpływów instytucji i praktyk społecznych. Zajmuje się komunikacją i argumentacją w kontekście upowszechniania wiedzy, a także poznawczymi zaletami i wadami technologii informacyjnych oraz uwarunkowaniami instytucjonalnymi mediów. Wprowadza innowacyjne podejście do społecznej natury poznania, badając rolę doniesień i świadectw z drugiej ręki, przy użyciu metod bayesowskich. Epistemologia społeczna, w przeciwieństwie do indywidualistycznej, ściśle wiąże się z polityką, co szczególnie uwidacznia się w końcowych rozdziałach poświęconych zastosowaniom w takich obszarach jak instytucje naukowe, wymiar sprawiedliwości, demokracja i edukacja.
