Henryk Wujec był osobą, wokół której panowało światło. Przez jedenaście lat pisał felietony do biłgorajskiego kwartalnika Tanew, a przed śmiercią zaczął je zbierać w książkę. Zgromadzone teksty tworzą spójną opowieść o kulturze wiejskiej, religijności, osobistych poszukiwaniach i ukochanej fizyce, a także o Biłgoraju, jego dzieciństwie i dolinie Issy. Wujec był człowiekiem, który kochał świat, ludzi i życie. Niestety, jego redakcyjną pracę przerwała choroba i śmierć. Książkę dokończyli jego żona Ludka oraz przyjaciele, dodając wiersze, fotografie i wspomnienia. Odtworzyli w ten sposób świat Wujca, ukazując jego wartości, emocje i obrazy z pamięci, a także kolory biłgorajskiego krajobrazu. Przedstawili źródła, z których czerpał siłę i blask jako działacz opozycji i polityk. Wujec przekazywał ważne lekcje: reaguj na krzywdę, nie bądź bierny, walcz ze słabościami, buduj sprawiedliwość, pamiętaj o wdzięczności. Jego mądrość była ukryta, a patriotyzm objawiał się w czynach. To skromny zbiór tekstów, który stanowi kamień milowy w polskiej myśli politycznej. Zachęcam do lektury, zanim zaczniecie stawiać Wujcowi pomniki.
