Zajmowanie się humanistyką cyfrową wymaga interdyscyplinarnych kompetencji w łączeniu różnych obszarów wiedzy oraz odpowiedzi na pytania dotyczące statusu przedsięwzięć naukowych. Autorka stawia ambitny cel, aby nie tylko odpowiedzieć na te pytania, ale także umieścić je w kontekście mediów, technologii, kultury, literatury i społeczeństwa. Główna teza publikacji głosi, że humanistyka cyfrowa stała się integralną częścią warsztatu naukowca, co potwierdzają zarówno przykłady przywołane przez Autorkę, jak i pandemia COVID-19. Znajomość obsługi komputera oraz podstawowe kompetencje cyfrowe stały się obowiązkowe. Świat nauki potrzebuje dyskusji na temat wykorzystania współczesnych technologii, co prowokuje do istotnych pytań. Książka stanowi znakomity przewodnik po tej dyscyplinie, wprowadzając w początki, rozwój i główne wątki badań, a także w relacje między naukami humanistycznymi a cyfrowością współczesnego świata. Wiedza Autorki, jej pasja oraz przygotowanie w dziedzinie informatyki i kulturoznawstwa czynią tę książkę kompetentną i aktualną, wypełniającą lukę w polskim piśmiennictwie naukowym. Jest obiektywna, oryginalna, przemyślana i przekonująco skonstruowana.
