Autor analizuje ewolucję niepaństwowych podmiotów międzynarodowych, zwracając uwagę na przyspieszenie ich transformacji oraz zmiany tożsamości. W kontekście późnowestfalskiego środowiska międzynarodowego, które generuje chaos, formalne rygory dotyczące uznania państw wciąż mają znaczenie, ale pojawiają się także próby obejścia tych ograniczeń. Nowe podejścia do transnarodowych relacji społecznych wpływają na klasyczną przestrzeń geopolityczną. Przykłady Unii Europejskiej i Państwa Islamskiego ilustrują tę ewolucję, mimo że te podmioty wydają się diametralnie różne. Łączy je jednak wspólnota celów strategicznych, w tym dążenie do tworzenia alternatywnych struktur geopolitycznych. Oba podmioty stosują różne metody osiągania celów, co wynika z ich odmiennych struktur i kontekstów sytuacyjnych, a proces ten nie przynosi oczekiwanych rezultatów. Analiza ma na celu określenie przyszłych ścieżek ewolucji niepaństwowych podmiotów w późno- oraz postwestfalskim środowisku, uwzględniając warunki inicjacji procesu, jego mechanizmy, zasoby oraz reakcje innych elementów społeczności międzynarodowej, zwłaszcza państw narodowych. Dodatkowym celem jest wskazanie przyczyn niepowodzeń realizacyjnych.
