W książce analizowane są wybrane utwory uznawane za topografie literackie, w tym antologie regionalne, powieści, reportaże, eseje, wiersze oraz sylwiczne utwory. Dzieła te różnią się gatunkami literackimi, kontekstami i pokoleniami autorów, co utrudnia ich porównanie. Łączy je jednak jedno: koncentrują się na miejscach, które odsyłają do konkretnych geograficznych lokalizacji, takich jak Śląsk czy Kresy Wschodnie, a także skłaniają do zadawania pytań o regiony, miasta, centra i peryferie. Analizowane są doświadczenia zarówno topiczne, jak i atopiczne, biografie miejsc oraz ich autobiograficzne aspekty, a także topografie historii i emocji oraz kulturowy kapitał lokalności. Prace te proponują spojrzenie na miejsca, które, mimo tezy o ich dystrofii, pozostają istotnym problemem w kulturze współczesnej. Celem badań jest sondowanie szerszego obszaru problemowego w literaturoznawstwie, wyznaczanego przez współczesne studia przestrzenne, takie jak nowy regionalizm i geopoetyka, które wciąż pozostają otwarte na dalsze poszukiwania.
