Książka podejmuje filozoficzne dociekania dotyczące listu prywatnego, który jest zapisaną wypowiedzią, rozmową z nieobecnym. Odpowiedź na list uobecnia autora w chwili czytania, a litery przekształcają się w dźwięk znanego głosu. List prywatny, nawet gdy autor nie żyje, przemawia „żywym głosem”. W epoce komunikacji elektronicznej listy niosą ze sobą także oczekiwanie na odpowiedź, które może trwać długo, co wpływa na prowadzoną rozmowę. Korespondencja prywatna ujawnia ukryte moce języka, umożliwiając przekazywanie treści niewysławialnych. Praca łączy spojrzenia filozofów, takich jak Platon, Heidegger czy Wittgenstein, z podejściem lingwistów, w tym Ferdinanda de Saussure’a. Kluczowym zagadnieniem jest granica języka, a pytanie o możliwość jej przekroczenia staje się centralnym tematem rozprawy. Autorka bada fenomen epistula privata, który w kontekście greckich korzeni wyrazu wiąże się z wiedzą, wiarą i bliskością. Forma listu wzywa do dialogu, a „czas listu” staje się czasem rozmowy, co podkreśla jego znaczenie w ludzkiej kondycji.
