W książce analizowane są dźwiękowe elementy codziennego życia Warszawy przełomu XIX i XX wieku. Przedstawione studia przypadków obejmują dźwięki katarynki, fortepianu, protestów, nawoływań ulicznych sprzedawców oraz ciszy w mieszkaniu i w mieście. Każdy z tych dźwięków ukazuje złożone relacje między rozumieniem dźwięku a reakcjami na niego, które są związane z klasą, płcią kulturową i tożsamością narodową. Historyczne zdarzenia dźwiękowe stanowią przestrzenie spotkań i konfliktów społecznych, które mają różne soniczne potrzeby i tożsamości. Zbadano rolę tych dźwięków w miejskiej przestrzeni oraz reakcje mieszkańców Warszawy na nie. Analiza koncentruje się na tym, jak dźwięki kształtują, definiują i podważają społeczne i kulturowe konteksty codziennego życia. Istotnym elementem pracy są rozważania metodologiczne dotyczące historycznych studiów nad dźwiękiem, w tym pytanie „co to znaczy słuchać historii?”. Autorka bada pojęcia i źródła tekstowe oraz wizualne w kontekście dźwięku, a także rolę badacza w poznawaniu dźwiękowej przeszłości. Główne narzędzia metody to definicja dźwięku jako zdarzenia dźwiękowego oraz akustemologia, czyli poznawanie świata za pomocą dźwięku.
