Discours de la servitude volontaire
- 144 stránok
- 6 hodin čítania
Étienne de La Boétie bol francúzsky filozof a spisovateľ, zakladateľ modernej politickej filozofie vo Francii. Je známy predovšetkým ako blízky priateľ Michela de Montaignea. Jeho dielo ovplyvnilo anarchistické myslenie. La Boétieho písanie sa zameriava na prirodzené právo a slobodu.







Französisch-Deutsch
Der Titel „Freiwillige Knechtschaft“ regt zum Nachdenken an: Wer wählt schon freiwillig die Unfreiheit? Étienne de La Boétie, der Autor, sieht darin keinen Sinn, da die Unterdrückten zahlenmäßig überlegen sind. Er fragt sich, wie tyrannische Herrschaftsverhältnisse entstehen und lange bestehen können. In seinem um 1548 verfassten Text, der erst nach seinem Tod im späten 16. Jahrhundert veröffentlicht wurde, analysiert La Boétie die Ursachen für diese Unterwerfung. Er untersucht die Macht der Gewohnheit und die Faszination, die von Herrschaft ausgeht, und wie sie die Massen beeinflusst. Seine Analyse ist radikal; er unterstellt den Unterdrückten, dass sie nicht an der Unterwerfung interessiert sind. Vielmehr zeigt er, dass politische Befreiung darin besteht, das eigene Freiheitsbegehren zu erkennen. Herrschaft kann nicht nur durch Gegengewalt überwunden werden. Die neu übersetzte, kommentierte Edition in der Philosophischen Bibliothek macht diesen heimlichen Klassiker der politischen Philosophie der Neuzeit erstmals in einer wissenschaftlichen deutschen Ausgabe zugänglich.
Ins Deutsche übertragen von Gustav Landauer
Der Discours von La Boétie untersucht, wie Menschen freiwillig Tyrannei akzeptieren. Er fragt, warum ein Tyrann Macht über die Bürger hat und betont, dass Unterdrückte oft selbst zur Unterdrückung beitragen. Der Text wird durch Kommentare von Landauer und Nettlau ergänzt, die die Thematik weiter vertiefen.
Výjimečně prozíravý, ba prorocký text napsaný téměř před pěti sty lety přináší pronikavou úvahu s nadčasovou platností o podstatě tyranské vlády a poddanství. Její autor jako první v dějinách evropského myšlení obrací naruby tradiční představu o vztahu mezi vládcem a ovládaným, mezi pánem a rabem. Nezaměřuje se totiž na analýzu moci, mocenského aparátu, nýbrž vychází z vůle pokořeného, z jeho chtění: ovládaný není pasivní obětí v rukou despotického tyrana, nýbrž sám chce být ovládán. Proč?
Comment se fait-il que les hommes combattent pour leur servitude comme s'il s'agissait de leur salut ? Cette question, qui sera reprise par Spinoza et réactualisée par la domination totalitaire, est au cœur du <i>Discours de la servitude volontaire</i> de La Boétie. Loin d'être un pamphlet d'inspiration libérale et démocratique, comme l'a cru à tort la postérité, ce livre reste à découvrir ; Pierre Clastres et Claude Lefort s'efforcent ici d'arracher La Boétie à la méconnaissance. N'est-il pas le grand antagoniste à la hauteur de Machiavel ? Comme si leurs deux noms symbolisaient le paradoxe du politique : Machiavel pensait le pouvoir avec la liberté ; La Boétie pensait le pouvoir contre la liberté. Publié en 1576, le <i>Discours de la servitude volontaire</i> est l’œuvre d'un jeune auteur de dix-huit-ans. Ce texte (ô combien actuel !) analyse les rapports maître-esclave qui régissent le monde et reposent sur la peur, la complaisance, la flagornerie et l'humiliation de soi-même. Leçon politique mais aussi leçon éthique et morale, La Boétie nous invite à la révolte contre toute oppression, toute exploitation, toute corruption, bref contre l'armature même du pouvoir.