Angelika Kuźniak Poradie kníh

Olga Boznańska. Najwybitniejsza malarka epoki. Obywatelka świata. Jej portrety intrygowały, niepokoiły, obnażały duszę malowanej osoby. Nie uznawała banalnego piękna. Charakter, emocje, uczucia były dla niej ważniejsze niż uroda modeli. Po Paryżu chodziła w sukni giupiurowej z trenem pełnym falban i plis. Wzbijał się za nią tuman kurzu. Na głowie miała olbrzymi, sinoczarny wał włosów wysoko w kok zaczesanych. Na nim czarne gniazdo z dżetów i flaneli podpięte wysoko z tyłu kwiatami, spod którego spływały czarne strusie pióra. Wyglądała jak posąg wyjęty na chwilę z ciemności piramidy. Przez trzydzieści lat malowała w pracowni przy Boulevard Montparnasse. Bywali tam m.in. Zofia Stryjeńska, Mela Muter, Wojciech Kossak, Artur Rubinstein. Pojawiała się Maja Berezowska ze swoimi kochasiami. W tle kręcił się roller coaster historii: Budowa wieży Eiffla, pierwsza wojna światowa, kryzys gospodarczy, początek drugiej wojny. Mistrzyni biografii, reporterka Angelika Kuźniak przygląda się wybitnej artystce z dociekliwością śledczej. Efektem jest napisany przepięknym językiem przenikliwy, pełen poczucia humoru portret Olgi Boznańskiej. Kobiety genialnej, delikatnej, zmysłowej, świadomej swojego talentu. Niezależnej. Portret artystki, która dla sztuki była w stanie poświęcić wszystko: miłość, dobrą opinię i święty spokój.

Misterny, magiczny i literacki reportaż o życiu, odchodzeniu i śmierci. Angelika Kuźniak w poetycki sposób przedstawia ludzi, którzy z godnością oczekują na koniec. Spotyka osoby, które starannie planują, w czym zostaną pochowani, jak będzie wyglądać ich trumna, kto przyjdzie ich pożegnać. W swoich refleksjach na temat odchodzenia dzielą się doświadczeniami, relacjami z sąsiadami, uczuciami i przekonaniami. Historie bohaterów przeplatają fragmenty Pieśni pustonocnych, nawiązując do obrzędów dziadów. Kuźniak ukazuje, jak zmieniało się podejście do śmierci na przestrzeni lat. To poetycki zapis socjologiczny, który uchwyca to, co umyka w codziennym zgiełku. Opisuje, jak człowiek rodzi się na śmierć, a umiera na życie. Fragmenty tekstu odzwierciedlają wiarę w sny i ich znaczenie, co potęguje uczucie niepokoju i refleksji. Kuźniak ukazuje, jak te sny mogą wpływać na codzienność, pozostawiając ślad w sercu. W ten sposób wprowadza czytelnika w niezwykły świat, gdzie śmierć i życie splatają się w jedną, nieodłączną całość.

Predstavte si príbeh určený pre zabudnutie, príbeh, o ktorom ste nikdy nemali počuť ani čítať, veď v zabudnutí a samote starne aj jeho hrdinka. Príbeh, presvetlený prírodou a slobodou, ktorú tak živelne zosobňuje, príbeh v plnej obraznosti, aká fascinuje a provokuje predstavy umelcov. Je to príbeh o prekliatom básnikovi. Veď len skutočne prekliaty básnik sa naučí písať a čítať v prostredí negramotnej kočovnej spoločnosti, len prekliaty básnik bude písať básne za cenu odcudzenia spoločnosti i vlastnej rodiny, lebo byť prekliatym básnikom je súčasne darom, ako aj stigmou. Tak vysokú daň literatúre je schopná zaplatiť jedine žena. Angelika Kuźniak pracovala s rôznorodým materiálom; so súkromnými listami, nahrávkami rozhovorov, spomienkami pamätníkov a napokon aj so samotnými básňami. Portrét prvej rómskej poetky Bronisławy „Papuše“ Wajs je tak plastický a živý. Jej príbeh mrazivý a krutý. A stále aktuálny. "Nepíš básne, lebo budeš nešťastná". A ja som písala ako hlupaňa a teraz je tak, že nikam nepatrím.

Fenomenalna. Perfekcyjna w każdym calu. Nieprzewidywalna.Dzięki komu rozbłysnął jej talent?Dlaczego zamilkła?Ewa Demarczyk z dnia na dzień stała się gwiazdą wielkiego formatu. W 1964 roku podbiła Paryż. Wróżono jej ogromną karierę. Miała najlepszych „tekściarzy” — Baczyńskiego, Tuwima, Dymnego. Dbała o każdy szczegół. Była wielkim odkryciem, wielkim spełnieniem i nagle zniknęła. Autorki odkrywają źródła jej wielkości , opowiadają też o tym, ile kosztowały artystkę pełne pasji koncerty i całkowite oddanie sztuce. Czarnego Anioła polskiej sceny wspominają w książce m.in. Zygmunt Konieczny, Andrzej Zarycki i przyjaciele z Piwnicy pod Baranami. Ewa Demarczyk od wielu lat nie udziela wywiadów. Teraz dostajemy jej niezwykły portret.