Emil Nolde

Viac o knihe

W lutym 1914 „Berliner Börsen-Courier” informuje o Emilu Noldzie, który „teraz w poszukiwaniu nowej sztuki stylu udał się na archipelag południowospołeczny” i „jak niegdyś Gauguin […] już od dłuższego czasu przebywa na wyspach Polinezji”. Emil Nolde (1867–1956), wielki północnoniemiecki ekspresjonista, poszukuje pierwotności, ludzi i społeczeństw, które wciąż żyją w harmonii z naturą. W październiku 1913 roku uczestniczy wraz z żoną Adą w „medyczno-demograficznej ekspedycji niemieckiej do Nowej Gwinei” organizowanej przez berlińskie Reichskolonialamt. Wcześniej w berlińskim muzeum etnograficznym prowadził liczne badania nad sztuką pozaeuropejskich ludów. Podczas podróży przez Syberię, Japonię i Chiny do Południowej Pacyfiku tworzy wiele akwarel i rysunków, głównie portretów miejscowych ludzi i ich otoczenia. 19 obrazów powstaje w trudnych warunkach: jako pracownię Nolde wykorzystuje policyjny areszt. „Sześć miesięcy podróżowaliśmy, sześć miesięcy spędziliśmy w Nowej Gwinei. Ten jeden rok był dla nas nieskończenie bogaty, tak bogaty, jakby zawierał dziesięć lat życia”, podsumowuje Nolde swoją podróż do Południowej Pacyfiku.