O istocie prawosławia. Dzieła zabrane. Tom 2

Viac o knihe

Aby uchwycić istotę religii, nie można polegać na ścisłych definicjach. Kluczowe jest pokazanie charakterystycznych cech zjawiska, które mogą nie być najważniejsze w scholastycznym wykładzie doktryny. Każda próba uchwycenia tych cech może być subiektywna, ale subiektywizm ten, w pozytywnym sensie, odzwierciedla współczesne podejście do religijności, które kładzie nacisk na bezpośrednie przeżywanie wiary. Zamiast skupiać się na sporach doktrynalnych, rośnie zainteresowanie różnorodnością postaw religijnych. Popularność książek takich jak „Istota katolicyzmu” Karla Adama czy „Istota ewangelicyzmu” Karla Heima oraz studiów ks. Sergiusza Bułgakowa i Paula Evdokimova, świadczy o tym trendzie. Szczególnie drugie z tych studiów zdobyło uznanie na Zachodzie. Warto również zwrócić uwagę na głębokie, choć krótkie, studium Oliviera Clémenta „L’Essor du christianisme oriental”, które dotyka prawosławia. W związku z tym zamierzam wybrać niektóre cechy, aby stworzyć syntetyczny obraz tego, co współczesna świadomość uznaje za istotne w kontekście naszego Kościoła.