Bezkres poranka

Viac o knihe

Kardynał Robert Sarah w rozmowie z Nicolasem Diatem formułuje przejmującą diagnozę naszych czasów: nadprzyrodzone wydaje się być wchłonięte przez to, co naturalne. Ludzie stają się głusi i ślepi na sprawy Boże, zapominając o istnieniu nieba. W świecie zachodnim nadprzyrodzoność przestaje być doświadczana, co budzi smutek i lęk. Te słowa towarzyszyły mi podczas lektury „Bezkresu poranka” Michała Gołębiowskiego, który zgadza się z diagnozą purpurata, ale jednocześnie ją kwestionuje. Współczesny chrześcijanin staje wobec kryzysu wiary i nadprzyrodzoności, które niegdyś były powszechne, a dziś zanikają. Wiele osób świadomie odrzuca klucz do tajemnic wiary, co jest znane wierzącym, w tym autorowi. Eseje Gołębiowskiego emanują spokojem i zaufaniem w Opatrzność, ale wyczuwalna jest w nich nuta troski i nostalgii. Mimo to, teologia – nauka o sprawach Bożych – nie znika i nie może zniknąć, jako trwała dyspozycja ludzkiego ducha. Św. Augustyn przypomina, że człowiek nie zazna spokoju, póki nie dotrze do Rzeczywistości Ostatecznej. Wezwanie do prawdziwego bycia i powrotu do Domu nigdy nie zamilknie, a duchy poszukujące są z definicji „teologiczne”. To właśnie temat tego zbioru.