Surrealizm Realizm Marksizm

Viac o knihe

Książka Doroty Jareckiej wnosi istotny wkład w poznanie polskiej historii sztuki „zaraz po wojnie”, korzystając z nowoczesnych metodologii psychoanalitycznych, krytycznych i feministycznych oraz z dorobku nowej humanistyki. Autorka analizuje związki historyczne jako złożone sieci, a nie w ramach binarnych opozycji, co nadaje pracy nowatorski charakter. Relatywizacja związków między marksizmem, realizmem i surrealizmem prowadzi do historii dyskursywnej, destabilizowanej przez ideologię, estetykę i sztukę. Praca jest wybitna, badając obszar kultury polskiej poprzez sztukę i krytykę artystyczną, przyjmując wielodyscyplinarne podejście. Jarecka analizuje wędrówki pojęć i obrazów w środowisku lewicy artystycznej, definiując surrealizm jako formację mentalną, a nie tylko styl. Struktura sieciowa pozwala na łączenie różnych faktów i dzieł, jednocześnie stawiając pytania o kryteria ich doboru oraz granice. Książka otwiera się na sąsiedztwo z krytyką literacką, marksizmem w badaniach nad sztuką, wojenną traumą oraz relacjami między estetyką a polityką. Kluczowym elementem jest pokonanie podziału między nową epoką a czasem przedwojennym, co przywraca ciągłość kultury i uwypukla zmiany.