NAOKO ABE Knihy

On the 14th of August 1941, a Polish monk named Maximilian Maria Kolbe was murdered in Auschwitz. Kolbe's life had been remarkable. Fiercely intelligent and driven, he founded a movement of Catholicism and spent several years in Nagasaki, ministering to the 'hidden Christians' who had emerged after centuries of oppression. A Polish nationalist as well as a monk, he gave sanctuary to fleeing refugees and ran Poland's largest publishing operation, drawing the wrath of the Nazis. His death was no less remarkable: he volunteered to die, saving the life of a fellow prisoner. It was an act that profoundly transformed the lives of two Japanese men. Tomei Ozaki was just seventeen when the US dropped an atomic bomb on Nagasaki, destroying his home and his family. Masatoshi Asari worked on a farm in Hokkaido during the war and was haunted by the inhumane treatment of prisoners in a nearby camp.

a portrait of great charm and sophistication' Guardian The irresistible story of Japanese cherry blossoms, threatened by political ideology and saved by an unknown EnglishmanCollingwood Ingram, known as `Cherry' for his defining obsession, was born in 1880 and lived until he was a hundred, witnessing a fraught century of conflict and change.

Niezwykła, 1200-letnia historia japońskiego drzewa wiśniowego – i jak zostało uratowane przed wymarciem przez angielskiego ogrodnika. Collingwood "Cherry" Ingram zakochał się w sakurze, czyli drzewie wiśniowym, podczas podróży poślubnej do Japonii w 1907 roku. Tak bardzo zafascynowany rośliną, przywiózł ze sobą setki sadzonek do Anglii, gdzie stworzył ogród odmian wiśni. W 1926 roku dowiedział się, że Wielka Biała Wiśnia wyginęła w Japonii. Sześć lat później zakopał żywą sadzonkę ze swojej kolekcji w ziemniaku i przetransportował ją za pomocą Transsyberyjskiego Ekspresu. W kolejnych latach Ingram wysłał ponad 100 odmian drzewa wiśniowego do nowych domów na całym świecie, od Auckland po Waszyngton. To historia wiśni w Japonii, jak i opowieść o jednym niezwykłym człowieku, śledzi losy kwiatu od jego przyjęcia jako symbolu narodowego w 794 roku, przez jego wykorzystanie jako emblematu imperializmu w latach 30. XX wieku, aż po współczesną obsesję na punkcie prognozowania dokładnego momentu kwitnienia drzew.