Een vredig Zwitsers stadje gaat in 1942 nog steeds gebukt onder de gevolgen van de crisis van de jaren dertig; een groot deel van de werkeloze bevolking is vatbaar voor een reeds latent aanwezig antisemitisme.
Tento príbeh iskriaci vtipom, napätím, ale aj hlbokými myšlienkami, vo Francúzsku nazvali longsellerom, keďže sa už dlho nachádza na prvých miestach predaja. Prekladá sa do 35 jazykov. Ide vlastne o dva prelínajúce sa príbehy: hrdinkou prvého je 54-ročná Renée, svojská recepčná v luxusnom dome v bohatej parížskej štvrti a v druhom vystupuje dospievajúca Paloma, obyvateľka domu a ministrova dcéra. Obidve nás zahrnú výstižnými postrehmi zo sveta umenia, ale aj z prostredia parížskej smotánky (napr. snobského zariadenia bytu, stolovania, z nákupov vo výpredaji značkových obchodov). Takýto život Palomu desí. Do života Renée zase vstúpi sympatický Japonec, ktorý za jej nepríťažlivým vzhľadom objaví krásnu dušu.
Poslední dílo francouzského prozaika z devatenáctého století je společensko-satirický román, líčící příběhy dvou vysloužilých písařů, kteří se odstěhovali na venkov a na stará kolena se věnují svým svérázným koníčkům. Seznámili se jednoho dne na lavičce v parku a ihned zjistili, že je pojí společný zájem o vědu a umění. Jejich diletantské pokusy pěstovat melouny, rozbít atom či konzervovat jídlo končívají katastrofou, ale staříci nepolevují a žijí životem, po němž vždy toužili.
Een keuze uit de correspondentie - druk 1
Gustave Flaubert geldt als een van de grootste prozaïsten in het algemeen en uit de Franse literatuur van de negentiende eeuw in het bijzonder. Een van zijn opvattingen was dat een schrijver zich in romans en verhalen diende te onthouden van elke persoonlijke mening. Hij diende in zijn schepping overal aanwezig te zijn maar nergens zichtbaar. Inderdaad is de auteur van Madame Bovary, De leerschool der liefde en Drie Verhalen, afgezien van enkele vage sympathieën en vooral antipathieën, onzichtbaar gebleven. We zouden alleen via memoires en getuigenissen van anderen iets over zijn leven geweten hebben, ware het niet dat Flaubert de gewoonte had om na zijn dagelijkse 'worsteling met de stijl' geregeld een of meer brieven te schrijven om het contact met de buitenwereld te onderhouden.Van deze omvangrijke correspondentie, die door sommigen als hét meesterwerk van Flaubert wordt beschouwd, is het overgrote deel bewaard gebleven. Het vormt een van de meest ontroerende, tragische, komische en leerzame brievenverzamelingen die er bestaan.