Lewicowa melancholia

Viac o knihe

Przez ponad stulecie lewica radykalna inspirowała się 11. tezą Marksa o Feuerbachu, która podkreślała, że celem jest zmiana świata, a nie tylko jego interpretacja. Po 1989 roku lewica, czując się „duchowym bezdomnym”, zaczęła kwestionować idee, które wcześniej służyły do interpretacji rzeczywistości, uznając porażki wcześniejszych prób zmiany. Około dekadę później nowe ruchy, które głosiły, że „inny świat jest możliwy”, musiały stworzyć nowe tożsamości intelektualne i polityczne. W obliczu braku wizji przyszłości, te ruchy musiały ponownie się zdefiniować, opracowując praktyki i teorie, które wcześniej nie istniały. W przeciwieństwie do wcześniejszych pokoleń, które mogły „wymyślić tradycję”, nowe ruchy stawały przed wyzwaniem globalnym, w czasach, które były pełne niepewności i melancholii. Fragment Wstępu Ezo Traverso, włoskiego historyka i politologa, który jest profesorem nauk humanistycznych w Cornell University i autorem wielu książek dotyczących Holokaustu, marksizmu oraz totalitaryzmu. W Polsce ukazały się jego prace, takie jak „Europejskie korzenie przemocy nazistowskiej” (2011) oraz „Historia jako pole bitwy” (2014).