Czerwony różaniec

Viac o knihe

Ksiądz Jerzy Czarnota to poeta kultury, który bada dzieła sztuki i idee, dostrzegając w nich doskonałość natury oraz Stwórcy. Jego wiersze zapraszają do dialogu, będąc wieloraką rozmową, która odbywa się w różnych porach dnia, kiedy spokój wypełnia jego myśli. Liryka Czarnoty, choć przypomina herbertowską poezję Pana Cogito, jest odmienna. Jego bohater liryczny, Nikodem, nie odnosi się do Kartezjusza, lecz do Ewangelii, wyrażając wiarę jako coś, co jest zadane, a nie dane. Wiersze Czarnoty mają „dobrą duszę”, przypominając o przemijaniu i poszukiwaniu sensu. Poeta zwraca się do czarnych topoli, pytając, dokąd zmierza. W całym tomie nie pojawia się słowo miłość, a jedynie raz słowo samotność. Czarnota unika wielkich słów, stawiając na moc małych, które potrafią więcej powiedzieć. W jego twórczości to, co milczy, rzuca światło na istotę ludzkiego doświadczenia.