Viac o knihe
Opublikowana po raz pierwszy w 1947 roku a pisana w mrocznym okresie II wojny światowej Dialektyka oświecenia jest być może pierwszą próbą opisu stanu życia publicznego, w którym „myśl staje się nieuchronnie towarem a język jego reklamą”. To z niej czerpała większość postmodernistycznych demaskatorów nowoczesnego rozumu (od Zygmunta Baumana po Michela Foucaulta i Jeana-François Lyotarda). W zamieszczonych tu filozoficznych szkicach i notatkach znajdziemy bezkompromisową analizę niechcianych konsekwencji rozwoju nowoczesności i krytykę powstającego w ten sposób społeczeństwa kultury masowej. Oświecenie – rozumiane najszerzej jako postęp mysli – zawsze dążyło do tego, by uwolnić człowieka od strachu i uczynić go panem. Lecz oto w pełni oświecona ziemia stoi pod znakiem triumfującego nieszczęścia. fragment książki
Nákup knihy
Dialektyka oświecenia, Theodor Wiesengrund Adorno, Max Horkheimer
- Jazyk
- Rok vydania
- 2010
- product-detail.submit-box.info.binding
- (mäkká)
Platobné metódy
Tu nám chýba tvoja recenzia
- Jazyk
- poľsky
- Rok vydania
- 2010
- Väzba
- mäkká
- ISBN10
- 8361006850
- ISBN13
- 9788361006855
- Série
- Štítky
- Náučná literatúra, Umenie & Kultúra, Spoločenské vedy, Politológia & Politika, Filozofická tematika, Umenie, Politika, Nemecká literatúra, 20. storočie, Sociológia, Darčeky pre dedka, Kultúra a spoločnosť, Vedecké teórie, Kritika, Modernizmus, Osvietenstvo, Spoločnosť a politika, Kritická teória, Dialektika, Frankfurtská škola
- Prvé vydanie
- 1944
- Pôvodný názov
- Dialektik der Aufklärung
- Hodnotenie
- 4,1 z 5
- Anotácia
- Opublikowana po raz pierwszy w 1947 roku a pisana w mrocznym okresie II wojny światowej Dialektyka oświecenia jest być może pierwszą próbą opisu stanu życia publicznego, w którym „myśl staje się nieuchronnie towarem a język jego reklamą”. To z niej czerpała większość postmodernistycznych demaskatorów nowoczesnego rozumu (od Zygmunta Baumana po Michela Foucaulta i Jeana-François Lyotarda). W zamieszczonych tu filozoficznych szkicach i notatkach znajdziemy bezkompromisową analizę niechcianych konsekwencji rozwoju nowoczesności i krytykę powstającego w ten sposób społeczeństwa kultury masowej. Oświecenie – rozumiane najszerzej jako postęp mysli – zawsze dążyło do tego, by uwolnić człowieka od strachu i uczynić go panem. Lecz oto w pełni oświecona ziemia stoi pod znakiem triumfującego nieszczęścia. fragment książki