Parametre
Viac o knihe
Minęło kilka lat od pierwszego wydania księgi Pro Memoria, a z każdym wznowieniem przypominamy sobie ważne postacie Profesorów związanych z naszą uniwersytetą. W ostatnich dwóch latach, dzięki staraniom Komitetu, udało się odnowić nagrobki Profesorów, takich jak Józef Chojnacki, Adam Stefan Miodoński, Ludwik Teichmann czy Jadwiga Dyakowska. Każdy z nich zasłużył na pamięć w naszej akademickiej wspólnocie. Mamy nadzieję, że pozostaną w sercach członków Uniwersytetu Jagiellońskiego. Powinniśmy pamiętać o zmarłych tak, jak chcielibyśmy, aby pamiętano o nas. W znanym fragmencie poetyckim Cypriana Kamila Norwida podkreśla się, że narody tracąc pamięć, tracą życie. Można to przesłanie zastosować do uniwersytetu, który jest nie tylko wspólnotą żywych, ale także mostem łączącym przeszłość z przyszłością. Uczelnia nie może zamienić uniwersalizmu na unifikację, ponieważ w takim przypadku nawet wielcy naukowcy mogą zniknąć. Tylko jako zbiorowość wolnych ludzi możemy przetrwać trudne czasy i dać świadectwo naszej odwagi. Tego uczą nas życiorysy naszych zmarłych poprzedników.
Nákup knihy
Pro Memoria IV, Jan Wiktor Tkaczyński
- Jazyk
- Rok vydania
- 2020
- product-detail.submit-box.info.binding
- (pevná),
- Stav knihy
- Dobrá
- Cena
- 3,59 €
Platobné metódy
Nikto zatiaľ neohodnotil.
- Titul
- Pro Memoria IV
- Podtitul
- Profesorowie Uniwersytetu Jagiellońskiego spoczywający na cmentarzach Krakowa i Małopolski 1803-2019
- Jazyk
- poľsky
- Autori
- Jan Wiktor Tkaczyński
- Rok vydania
- 2020
- Väzba
- pevná
- ISBN10
- 8323348790
- ISBN13
- 9788323348795
- Série
- Anotácia
- Minęło kilka lat od pierwszego wydania księgi Pro Memoria, a z każdym wznowieniem przypominamy sobie ważne postacie Profesorów związanych z naszą uniwersytetą. W ostatnich dwóch latach, dzięki staraniom Komitetu, udało się odnowić nagrobki Profesorów, takich jak Józef Chojnacki, Adam Stefan Miodoński, Ludwik Teichmann czy Jadwiga Dyakowska. Każdy z nich zasłużył na pamięć w naszej akademickiej wspólnocie. Mamy nadzieję, że pozostaną w sercach członków Uniwersytetu Jagiellońskiego. Powinniśmy pamiętać o zmarłych tak, jak chcielibyśmy, aby pamiętano o nas. W znanym fragmencie poetyckim Cypriana Kamila Norwida podkreśla się, że narody tracąc pamięć, tracą życie. Można to przesłanie zastosować do uniwersytetu, który jest nie tylko wspólnotą żywych, ale także mostem łączącym przeszłość z przyszłością. Uczelnia nie może zamienić uniwersalizmu na unifikację, ponieważ w takim przypadku nawet wielcy naukowcy mogą zniknąć. Tylko jako zbiorowość wolnych ludzi możemy przetrwać trudne czasy i dać świadectwo naszej odwagi. Tego uczą nas życiorysy naszych zmarłych poprzedników.