Bookbot

Hodnotenie knihy

Parametre

  • 125 stránok
  • 5 hodin čítania

Viac o knihe

«Amor, creo necesario nombrarte, más exactamente pronunciar tu definición, tu cometido, puesto que de ti ignoro nombre y existencia. Así pues, yo te nombro: un dedo fónico te señala en el centro de la noche. No rememoro tiempos en que no fuera de noche, de manera que no he tenido jamás forma distinta para señalarte que no fuera este distraído y atento juego de una mano que no diviso. Esto, a ti que no puedes escuchar, quisiera decirte: tengo que marcharme, al punto, en esta noche que en todo instante está igualmente lejos del alba y del ocaso; camino y hablo quedamente, rechina bajo mis pasos la madera del pórtico, escucho el fragor del bosque. Bajo la luminiscencia de nubes bajas, de nieblas, intento escribir una carta que no irá a parar a ti jamás. Die Liebe, für Manganelli, ist mehr als ein Gefühl, sie ist ein Kontinent der Abwesenheiten, der Entfernungen, der Abschiede, der Verzweiflung. Wie er selbst sagt: „Wir werden nicht leugnen, dass diese niemals endende Geschichte des Liebens, Verfolgens, Verleugnens, die uns in keiner Weise erreichen kann, Kummer, Qual, Niedergeschlagenheit ist. […] In diesem Wald der Liebe entfesselt deine gleichmäßig verteilte Abwesenheit den Zorn, die niedergebeugte Hingabe, das Weinen.“

Vydanie

Nákup knihy

Amore, Giorgio Manganelli

Jazyk
Rok vydania
1982
product-detail.submit-box.info.binding
(mäkká)
Akonáhle sa objaví, pošleme e-mail.

Platobné metódy

3,0
Dobrá
1 Hodnotenie

Tu nám chýba tvoja recenzia

Titul
Amore
Jazyk
nemecky
Vydavateľ
Wagenbach
Rok vydania
1982
Väzba
mäkká
Počet strán
125
ISBN10
3803101182
ISBN13
9783803101181
Série
Hodnotenie
3 z 5
Anotácia
«Amor, creo necesario nombrarte, más exactamente pronunciar tu definición, tu cometido, puesto que de ti ignoro nombre y existencia. Así pues, yo te nombro: un dedo fónico te señala en el centro de la noche. No rememoro tiempos en que no fuera de noche, de manera que no he tenido jamás forma distinta para señalarte que no fuera este distraído y atento juego de una mano que no diviso. Esto, a ti que no puedes escuchar, quisiera decirte: tengo que marcharme, al punto, en esta noche que en todo instante está igualmente lejos del alba y del ocaso; camino y hablo quedamente, rechina bajo mis pasos la madera del pórtico, escucho el fragor del bosque. Bajo la luminiscencia de nubes bajas, de nieblas, intento escribir una carta que no irá a parar a ti jamás. Die Liebe, für Manganelli, ist mehr als ein Gefühl, sie ist ein Kontinent der Abwesenheiten, der Entfernungen, der Abschiede, der Verzweiflung. Wie er selbst sagt: „Wir werden nicht leugnen, dass diese niemals endende Geschichte des Liebens, Verfolgens, Verleugnens, die uns in keiner Weise erreichen kann, Kummer, Qual, Niedergeschlagenheit ist. […] In diesem Wald der Liebe entfesselt deine gleichmäßig verteilte Abwesenheit den Zorn, die niedergebeugte Hingabe, das Weinen.“