Karta do albumu o melancholii Poezje

Viac o knihe

Wiersze ukazują Prousta w jego spontaniczności, pozwalając poznać go jako pisarza, który w młodości tworzył zarówno poezję, jak i prozę. Nawet po rozpoczęciu siedmiotomowej powieści w wieku trzydziestu ośmiu lat, nie zrezygnował z pisania wierszy, co zaskoczyło wielu czytelników. Choć znany jest głównie z prozy i długich zdań, jego wiersze odsłaniają bardziej intymne oblicze twórcy, poruszającego podobne tematy w odmiennym stylu. Dzielą się na dwa okresy: wczesne, napisane przed dwudziestym piątym rokiem życia, oraz burleski i satyry, dedykowane konkretnym osobom. Datowanie niepublikowanych wierszy bywa trudne, ponieważ Proust rzadko opatrywał swoje listy datami. Opracowany przez Philipa Kolba zbiór listów pomógł ustalić chronologię. Dla Prousta poezja była istotą literatury, a jego ulubieni poeci, tacy jak Baudelaire i Nerval, inspirowali go w pisarskim projekcie. Po publikacji powieści w 1913 roku zyskał sławę, jednak obawiał się, że jego listy zostaną opublikowane po śmierci. Wiersze, pisane okazjonalnie do przyjaciół, często powstawały na skrawkach papieru. Są one harmonijnymi elaboracjami jego prozy, zanurzonymi w późnym romantyzmie, a także ukazują Prousta jako błyskotliwego rozmówcę, żartownisia i młodzieńca, pełne intymności, radości i emocji, pozbawione sentymentalizmu.