Bookbot

Historias de cronopios y de famas

Hodnotenie knihy

Viac o knihe

Veintiocho años después de la primera aparición de este libro, el lector contemporáneo continúa rodeado de cronopios, famas y, tal vez; también de esperanzas. En 1952 Julio Cortázar publicó en la revista Buenos Aires Literaria una crónica de un concierto parisino de Louis Armstrong titulada "Louis, enormísimo cronopio". Con ello, un nuevo término daba nombre a una parte poco explorada del universo cotidiano. En esta singular obra descubrimos y comprendemos la costumbre de los famas de embalsamar cuidadosamente sus recuerdos y que, cuando los cronopios cantan sus canciones favoritas, se entusiasman tanto que, en su arrebato, se dejan atropellar por camiones y bicicletas. Algo casi inevitable, luego de leer este libro, es ir por la vida reconociendo a nuestro alrededor a quienes, sin saberlo, son esperanzas, famas o cronopios. Las cuatro partes que lo integran son un genial ejemplo del singular humor cortazariano, de estirpe surrealista, en su punto más lejano de la comicidad ramplona y más cercano de la lucidez, que todo lo indaga, lo cuestiona y remueve.

Nákup knihy

Historias de cronopios y de famas, Julio Cortázar

Jazyk
Rok vydania
1998
product-detail.submit-box.info.binding
(mäkká)
Akonáhle sa objaví, pošleme e-mail.

Platobné metódy

4,1
Veľmi dobrá
402 Hodnotenie

Tu nám chýba tvoja recenzia

Jazyk
španielsky
Vydavateľ
Alfaguara
Rok vydania
1998
Väzba
mäkká
Počet strán
141
ISBN13
9788420430966
Série
Prvé vydanie
1962
Pôvodný názov
Historias de cronopios y de famas
Hodnotenie
4,1 z 5
Anotácia
Veintiocho años después de la primera aparición de este libro, el lector contemporáneo continúa rodeado de cronopios, famas y, tal vez; también de esperanzas. En 1952 Julio Cortázar publicó en la revista Buenos Aires Literaria una crónica de un concierto parisino de Louis Armstrong titulada "Louis, enormísimo cronopio". Con ello, un nuevo término daba nombre a una parte poco explorada del universo cotidiano. En esta singular obra descubrimos y comprendemos la costumbre de los famas de embalsamar cuidadosamente sus recuerdos y que, cuando los cronopios cantan sus canciones favoritas, se entusiasman tanto que, en su arrebato, se dejan atropellar por camiones y bicicletas. Algo casi inevitable, luego de leer este libro, es ir por la vida reconociendo a nuestro alrededor a quienes, sin saberlo, son esperanzas, famas o cronopios. Las cuatro partes que lo integran son un genial ejemplo del singular humor cortazariano, de estirpe surrealista, en su punto más lejano de la comicidad ramplona y más cercano de la lucidez, que todo lo indaga, lo cuestiona y remueve.